این چند وقت چند تا نامه خوندم ! نامه های قشنگ که هر کدوم تحت تاثیر قرارم داد . و حسرت خوردم که ای کاش کسانی توی زندگی منم بودن تا بهم می گفتن ، خیلی چیزایی که ازشون غافل موندم !
واسه همینم تصمیم گرفتم خلاصه ای از نامه ی چارلی چاپلین به دخترش رو توی وبلاگم بیارم . میدونم که خیلی مطلب تر و تازه ای نیست و اکثر وبلاگ نویسا اینو توی وبلاگشون آوردن ولی برای خودم تازگی داشت و البته  اینکه دلم می خواد از این به بعد وبلاگم به نام و آثار آدمای بزرگ بیش از پیش مزین بشه.
در ضمن تصمیم دارم بعد از سالها  توی وبلاگم عکس بزارم...!

شنيده ام نقش تو در نمايش پر نور و پر شکوه ، نقش آن شاهدخت ايراني است که اسير خان تاتار شده است.
شاهزاده خانم باش و برقص. ستاره باش و بدرخش .اما اگر قهقهه تحسين آميز تماشاگران و عطر گلهايي که برايت فرستاده اند تو را فرصت هشياري داد ، در گوشه اي بنشين ، نامه ام را بخوان و به صداي پدرت گوش فرا دار .
من پدر تو هستم، ژرالدين من چارلي چاپلين هستم !
وقتي بچه بودي، شبهاي دراز به بالينت نشستم و برايت قصه ها گفتم . قصه زيباي خفته در جنگل ، قصه اژدهاي بيدار در صحرا...
من در روياي دختر خفته ام ،رويا مي ديدم . روياي فرداي تو ، روياي امروز تو، دختري مي ديدم به روي صحنه، فرشته اي مي ديدم به روي آسمان، که مي رقصيد و مي شنيدم تماشاگران را که مي گفتند:
" دختره را مي بيني؟ اين دختر همان دلقک پيره ؟ اسمش يادته؟ چارلي " .
آره ! من چارلي هستم . من دلقک پيري بيش نيستم. امروز نوبت تو است.
برقص ! من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصيدم ، و تو در جامه حرير شاهزادگان مي رقصي .
اين رقص ها ، و بيشتر از آن ، صداي کف زدنهاي تماشاگران ، گاه تو را به آسمان ها خواهد برد.
برو . آنجا برو اما گاهي نيز بروي زمين بيا ! و زندگي مردمان را تماشا کن.
زندگي آن رقاصگان دوره گرد کوچه هاي تاريک را که با شکم گرسنه ميرقصند و با پاهايي که از بينوايي مي لرزد .
من يکي ازاينان بودم ژرالدين ! و در آن شبها ، در آن شبهاي افسانه اي کودکي هاي تو ، که تو با لالايي قصه هاي من به خواب ميرفتي و من باز بيدار مي ماندم  و در چهره تو مي نگريستم، و از خود مي پرسيدم: چارلي ! آيا اين بچه گربه، هرگز تو را خواهد شناخت؟
در آن شب های دور قصه ها با تو گفتم ، اما قصه خود را هرگز نگفتم ، این داستانی شنیدنی است :
داستان آن دلقک گرسنه اي که در پست ترين محلات لندن آواز مي خواند و مي رقصيد و صدقه جمع مي کرد .اين داستان من است . اما داستان من به کار تو نمي آيد ...
از تو حرف بزنيم . به دنبال تو نام من است: "چاپلين" ! با همين نام چهل سال بيشتر مردم روي زمين را خنداندم و بيشتر از آنچه آنان خنديدند ، خود گريستم .
ژرالدين در دنيايي که تو زندگي مي کني، تنها رقص و موسيقي نيست .
نيمه شب هنگامي که از سالن پر شکوه تأتر بيرون ميايي ، آن تحسين کنندگان ثروتمند را يکسره فراموش کن ، اما حال آن راننده تاکسي را که تورا به منزل مي رساند  بپرس، حال زنش را هم بپرس....و اگر آبستن بود و پولي براي خريدن لباس بچه اش نداشت، چک بکش و پنهاني توي جيب شوهرش بگذار ...
به روي صحنه ، جز تکه اي حرير نازک ، چيزي بدن ترا نمي پوشاند . به خاطر هنر مي توان لخت و عريان به روي صحنه رفت و پوشيده تر و باکره تر بازگشت . اما هيچ چيز و هيچکس ديگر در اين جهان نيست که شايسته آن باشد که دختري ناخن پايش را به خاطر او عريان کند .
برهنگي ، بيماري عصر ماست ، و من پيرمردم و شايد که حرفهاي خنده دار مي زنم .
اما به گمان من ، تن عريان تو بايد مال کسي باشد که روح عريانش را دوست مي داري .
بد نيست اگر انديشه تو در اين باره مال ده سال پيش باشد . مال دوران پوشيدگي !
نترس! اين ده سال تو را پير تر نخواهد کرد.....